Kopa Kondracka – wejście zimą (szlaki, trudności, zdjęcia)

To jeden z najczęściej odwiedzanych polskich dwutysięczników, który można zdobyć ciekawymi szlakami z dolin Kondratowej lub Małej Łąki. Latem nie jest to szczególnie trudne, zimą może stanowić wyzwanie i wiązać się ze sporym ryzykiem. Co jest tego przyczyną i jak dostać się tam bezpiecznie?

Niniejszy tekst jest bezpośrednią kontynuacją opisu przejścia przez Dolinę Małej Łąki (a konkretniej, przez jej dolne piętra). Tamto nastąpiło z kolei po wizycie na Iwaniackiej Przełęczy i odwiedzinach dolin Chochołowskiej oraz Kościeliskiej. Długi dzień, sporo wysiłku, ale tak jest przecież najfajniej, prawda?

Kopa Kondracka w zimie – co trzeba wiedzieć

Kopa Kondracka leży na głównej grani Tatr Zachodnich i wznosi się na wysokość 2005 metrów. Należy do popularnego masywu Czerwonych Wierchów i jest najniższym w tych czterech szczytów. Z względu na niewielkie trudności oraz dogodne położenie jest bardzo często odwiedzana przez turystów.

Na Kopę Kondracką prowadzi kilka szlaków turystycznych. Do najpopularniejszych wariantów wejścia należą:

Jak widać, opcji jest wiele, a latem każda z nich jest używana regularnie. Zimą sytuacja nieco się zmienia. Szlak od Kasprowego Wierchu staje się dość trudny, podobnie jak niebieska trasa na Kondracką Przełęcz, przez co obie te opcje tracą na popularności. Zimą na Kondracką Przełęcz najczęściej wchodzi się szlakiem zielonym od Hali Kondratowej albo od strony innych Czerwonych Wierchów. Czasem stosuje się też wariant od Doliny Małej Łąki, nierzadko łącząc taką wycieczkę z wejściem na Giewont.

Wybierając się na Kopę Kondracką w zimie, koniecznie należy zwracać uwagę na sytuację lawinową. Niestety, większość prowadzących tam szlaków przebiega przez tereny zagrożone, więc mimo niewielkich trudności technicznych, jest to szczyt przeznaczony raczej wyłącznie na sprzyjające warunki śniegowe. Chcąc wybrać się tam w mniej bezpiecznych dniach, konieczna będzie spora wiedza i doświadczenie w ocenie warunków i wytyczaniu trasy. Aktualny poziom zagrożenia lawinowego można sprawdzić pod tym adresem.

Pod względem wyposażenia, obowiązkowe wydają się raki oraz czekan turystyczny, a także reszta zimowego ekwipunku: stuptuty, odpowiednie buty i odzież, latarka, telefon, mapy, okulary przeciwsłoneczne, folia NRC oraz oczywiście odpowiednia ilość jedzenia i picia. Nie zaszkodzi również posiadanie lawinowego ABC (detektor, sonda, łopata), choć nie jest tajemnicą, że w Polsce naprawdę mało kto w taki sprzęt inwestuje.

Wejście na Kopę Kondracką zimą – relacja z wycieczki

Plan na to wejście był następujący: start z Gronika, wejście żółtym szlakiem na Kondracką Przełęcz, a następnie dojście na wierzchołek Kopy Kondrackiej. Stamtąd zejście czerwonym szlakiem na Przełęcz pod Kopą Kondracką, a dalej zielonym do Doliny Kondratowej i niebieskim w stronę Kuźnic.

Wycieczki nie zacząłem jednak w Groniku. Rano startowałem z Doliny Chochołowskiej, potem odwiedziłem Iwaniacką Przełęcz i Dolinę Kościeliską. Dopiero później skręciłem na Drogę pod Reglami i na piechotę dotarłem do wylotu Doliny Małej Łąki.

Dolina Małej Łąki zimą – wejście na Kondracką Przełęcz

Podchodzę do kasy, pokazuję zakupiony rano bilet i idę dalej, niemal od razu trafiając do lasu. Ścieżka jest wygodna i początkowo w miarę płaska. Dość blisko szlaku płynie niewielki Małołącki Potok, a sama okolica może się podobać.

Powoli nabieram wysokości, mijając po drodze kilka drewnianych mostków, a także rozdroże szlaków, gdzie kolor niebieski, prowadzący to tej pory wspólnie z „moim” żółtym, odbija w stronę Przysłopu Miętusiego, a potem ciągnie się dalej na Małołączniak.

Dolina Małej Łąki zimą
Przejście przez dolne piętro Doliny Małej Łąki.

Za skrzyżowaniem robi się nieco stromiej, choć ani nie trwa to długo, ani nie jest szczególnie męczące. Podchodzę jeszcze kawałek leśną ścieżką, po czym docieram do jednej z głównych atrakcji tej doliny – Wielkiej Polany Małołąckiej. To niemal kilometrowej długości otwarty teren ze świetnym widokiem na skaliste ściany masywów Giewontu i Małołączniaka.

Wielka Polana Małołącka cieszy się sporą popularnością wśród turystów, którzy chętnie robią tu dłuższe przerwy. Dla wielu jest to wręcz główny cel wycieczki. Sam zatrzymuję się jednak tylko na chwilę, po czym ruszam dalej, za śladem prowadzącym przez środek polany.

Wielka Polana Małołącka
Wielka Polana Małołącka.

Docieram do końca otwartej przestrzeni, po czym ponownie trafiam między drzewa. Chwilę wcześniej mijam znak informujący o wejściu na teren zagrożony lawinami. No tak, na tym szlaku ryzyko jest realne, więc zawsze warto czytać komunikaty i odpowiednio dopasować trasę.

Szlak przez Wielką Polanę Małołącką
Leśny odcinek żółtego szlaku, kawałek za Wielką Polaną Małołącką.

Przez ten niezbyt gęsty las idę parę minut, aż trafiam na kolejną polanę z fantastycznym widokiem na kilka turni w masywie Małołączniaka. Kawałek dalej można też pooglądać fragmenty Giewontu.

Dolina Małej Łąki
Piękna, północna ściana Małołączniaka.
Kopa Kondracka, wejście żółtym szlakiem
Obok, ponad drzewami, wystają też skały w masywie Giewontu.

Minąwszy ten krótki, choć niewątpliwie atrakcyjny odcinek, wracam między drzewa i zaczynam nieco bardziej strome podejście. Trwa to jakieś kilkanaście minut, podczas których jeszcze bardziej przybliżam się do Giewontu.

Kopa Kondracka, żółty szlak w zimie
Żółty szlak w drodze na coraz wyższe piętra Doliny Małej Łąki.

Potem teren się zmienia. Gęsty las zostaje w tyle, a ja dochodzę w okolice jakieś żlebu, gdzie kilkuosobowa grupa akurat ćwiczy hamowanie czekanem. Tu w końcu postanawiam założyć raki, bo dalsze podejście jest już naprawdę strome.

Kopa Kondracka, żółty szlak zimą
Przy szlaku znajduje się całkiem fajnie miejsce do ćwiczenia hamowania czekanem – umiejętności bardzo przydatnej przy uprawianiu zimowej turystyki.

Żleb najpierw okrążam lewą stroną, potem wchodzę do środka i podchodzę w wyraźnym zwężeniu między skałami. To kolejny bardzo ładny odcinek na tej trasie.

Kopa Kondracka z Doliny Małej Łąki
Opisane powyżej podejście żlebem.

W górnej części żleb zaczyna się rozszerzać. Wspinam się jeszcze kawałek, po czym zaczynam skręcać w lewo. Tu pojawiają się dwa rodzaje śladów. Jedne idą prosto, w kierunku letniego czerwonego szlaku, drugie w prawo, bezpośrednio ku Kondrackiej Przełęczy.

Oryginalnie, zamierzałem od razu udać się na tę przełęcz. Jednak dzisiejsze warunki sprawiają, że bezpieczniej wygląda na pierwsza wersja. Tam prowadzi też znacznie więcej śladów, a sama ścieżka jest mniej stroma. Cóż, w takiej sytuacji warto lekko zmodyfikować plany i wybrać tę dłuższą, choć pewniejszą opcję.

Kopa Kondracka od Doliny Małej Łąki
Po wyjściu ze żlebu oraz skręcie w lewo przed oczami mam już szczyt Giewontu.

Kontynuuję podejście, stopniowo zbliżając się najpierw do Małego Giewontu, a potem do kopuły szczytowej głównego szczytu. Szlak podchodzi tu dość wysoko, dopiero później odbijając w kierunku Wyżniej Kondrackiej Przełęczy.

Szlak na Giewont w zimie
Podejście w stronę Giewontu.
Zimowy szlak na Giewont
A tu już po skręcie w kierunku Wyżniej Kondrackiej Przełęczy.

Ten odcinek daje mi nieco popalić. Miejscami jest dość stromo, a na rozmiękczone słońcem podłoże trzeba trochę uważać. Generalnie, nie są to zbyt optymalne warunki do pokonywania tej trasy.

W końcu docieram jednak na grań między Giewontem a Kopą Kondracką, w miejsce znajdujące się trochę ponad Wyżnią Kondracką Przełęczą. Robię tu chwilę przerwy, po czym skręcam w prawo i zaczynam nietrwające zbyt długo zejście na Kondracką Przełęcz.

Zimą na Kopę Kondracka
Okolice Wyżniej Kondrackiej Przełeczy.
Kopa Kondracka wejście w zimie
Zejście z Wyżniej Kondrackiej Przełęczy na Kondracką Przełęcz.

Zejście trwa tylko parę minut i nie przysparza mi żadnych trudności. Stąd dobrze widzę już położony w oddali szczyt Kopy Kondrackiej. Niestety, wbrew prognozom, wierzchołek jest przykryty cienką warstwa chmur, pechowo występujących akurat w tej okolicy.

Kondracka Przełęcz zimą
Kondracka Przełęcz zimą.

Zimowe wejście na Kopę Kondracką

Kondracką Przełęcz mijam niemal bez zatrzymania (pomijając zrobienie kilku zdjęć). Zaraz za nią zaczyna się kolejne podejście. Niezbyt strome, po dobrze zmrożonym śniegu, więc jego pokonanie nie jest szczególnie wymagające. Sprawnie nabieram wysokości, od czasu do czasu oglądając się za siebie, gdzie mam naprawdę fajny widok na również otoczony chmurami Giewont.

Kondracka Przełęcz w zimie
Podejście w stronę Kopy Kondrackiej, oglądane z okolic Kondrackiej Przełęczy.
Giewont zimą
Giewont, który mam za plecami podczas tego podejścia.

Droga pod górę trochę się ciągnie, z czasem stając się bardziej płaska. Odcinek jest dość ciekawy, szczególnie teraz, gdy po lewej stronie mam okazję oglądać kilka sporej wielkości nawisów. Kawałek dalej, interesująco robi się też po stronie prawej, gdzie teren zaczyna stromo opadać ku Dolinie Małej Łąki.

Kopa Kondracka od Kondrackiej Przełęczy
Dalszy ciąg podejścia w stronę Kopy Kondrackiej.
Kopa Kondracka od Przełęczy Kondrackiej
Tu chwila bardziej płaskiego terenu.

Wierzchołek jest coraz bliżej, niestety wciąż lekko przesłonięty chmurami. Pokonuję resztę tego w miarę płaskiego kawałka, po czym zaczynam finalne podejście. Znów jest stromiej, lecz nie na tyle, by chciało mi się odpinać czekan od plecaka.

Kopa Kondracka, wejście zimą
Ostatnie podejście na wierzchołek Kopy Kondrackiej.
Kopa Kondracka w zimie
Stąd, do szczytu mam już tylko kawałeczek.

Po kilku kolejnych minutach stoję już na wierzchołku, tuż obok szczytowej tabliczki. Chwilę wcześniej minąłem się z paroma schodzącymi osobami, więc teraz, tymczasowo zostałem tu sam. Nie trwa to jednak długo, bo kolejne osoby zbliżają się zarówno od Małołączniaka, jak i Przełęczy pod Kopą Kondracką.

Kopa Kondracka zimą
Zimą na szczycie Kopy Kondrackiej. W tle nietrudno dostrzec charakterystyczny masyw Giewontu.

Eh, chmury. Coś tam pomiędzy nimi widać, ale zdarzało mi się mieć z tego szczytu ciekawsze widoki. Początkowo myślę, że przeczekam, ale z czasem tracę nadzieję. Trudno, dziś nie będzie pełnej panoramy. W Tatrach, nawet przy najlepszych prognozach, zawsze jest to mniejsza lub większa loteria.

Trochę zaskakują mnie panujące tutaj warunki. Jeszcze niedawno, na podejściu z Doliny Małej Łąki, dosłownie gotowałem się od grzejącego słońca. Tu jest z kolei dość chłodno i wietrznie. Różnica w odczuwalnej temperaturze spokojnie przekracza 20 stopni, co upewnia mnie w przekonaniu, że nie warto zbyt długo czekać na cudowne rozejście się chmur.

Dolina Cicha
Widok z Kopy Kondrackiej w kierunku Doliny Cichej.
Kopa Kondracka, widoki
A tu w stronę grani prowadzącej na Kasprowy Wierch.

Zejście na Przełęcz pod Kopą Kondracką

Po skończonym pobycie na wierzchołku odbijam na wschód i zaczynam niezbyt długie zejście w kierunku Przełęczy pod Kopą Kondracką. Prowadząca tam ścieżka jest umiarkowanie stroma, łatwa orientacyjnie, a jej przebycie zajmuje nie więcej niż kilkanaście minut.

Zejście na Przełęcz pod Kopą Kondracką
Okolice Przełęczy pod Kopą Kondracką.

Na szeroką, łagodnie wciętą przełęcz docieram dość szybko. Oprócz mnie, znajduje się tu parę innych osób, z których część chowa się przed wiejącym na grani wiatrem w zagłębieniach terenu. Widoki są podobne do tych oglądanych z Kopy, może poza kilkoma szczegółami wynikającymi z przemieszczenia się o około pół kilometra.

Zejście do Doliny Kondratowej

Przede mną jeden z trudniejszych odcinków. Oczywiście, nie pod względem technicznym, lecz zagrożenia lawinowego, które na tym zboczu bywa spore. Na szczęście, dzisiejsza sytuacja nie jest zła. Śniegu po tej stronie grani nie ma dużo, a samo zbocze przez większość dnia (a także teraz) pozostaje w cieniu.

Pod przełęczą najwięcej jest dziś skiturowców, choć i pieszych turystów da się bez większych problemów wypatrzyć. Zejście na dół jest przetarte gdzieś po lewej stronie, jednak sam decyduję się na nieco inny wariant – bardziej po prawej, gdzie śniegu wydaje się być najmniej, a także w pewnej odległości od innych ludzi. Z przełęczy odchodzę więc jeszcze kawałek w stronę Suchego Wierchu Kondrackiego, po czym zaczynam schodzić.

Przełęcz pod Kopą Kondracką zimą
Początek zejścia do Doliny Kondratowej.

Droga w dół przebiega całkiem sprawnie. Staram się poruszać pomiędzy wystającymi spod śniegu fragmentami skał i unikać miejsc z większą ilością śniegu. Nie jest zbyt stromo, choć tu już bez wahania sięgam po czekan i wykorzystuję go do asekuracji.

Z czasem stok staje się łagodniejszy, a ja docieram do pierwszych, wystających spod śniegu drzewek. Tu czuję się już bezpieczniej, więc schodzę do przedeptanej ścieżki, gdzie poruszają się inni turyści oraz skiturowcy.

Wejście na Przełęcz pod Kopą Kondracką zimą
Rzut oka za siebie, na pokonywanie właśnie zbocze.
Dolina Kondratowa zimą
A tak wygląda szlak przede mną.

Choć pokonałem już największą stromiznę, czeka mnie jeszcze kawał drogi przez Dolinę Kondratową. Szlak cały czas prowadzi w dół, nie prezentując już szczególnych trudności ani zagrożeń.

W końcu robi się na tyle płasko, że postanawiam zdjąć raki. Po chwili jestem już na skraju dużej polany, przez którą prowadzi mocno przechodzona i przejeżdżona droga do schroniska. Kilka minut później jestem już pod budynkiem, dość blisko niemal zawsze przesiadującego tu tłumu.

Hala Kondratowa zimą
Przejście przez Halę Kondratową.
Schronisko na Hali Kondratowej
Schronisko PTTK na Hali Kondratowej.

Powrót do Kuźnic

Sprawnie mijam schronisko, idę jeszcze kawałek w otwartym terenie, po czym trafiam do lasu. Tam początkowo poruszam się trasą wspólna dla pieszych i narciarzy. Dopiero gdzieś dalej obie trasy się rozdzielają, a niebieski szlak kieruje mnie na wyraźnie węższą, nieco śliską ścieżkę.

Niebieski szlak na Halę Kondratową
Zejście z Hali Kondratowej.

Wkrótce trafiam na ładny, charakterystyczny dla tego szlaku odcinek. Ścieżka trawersuje tu strome zbocze, pełne wysokich, prostych pni. W zimie wygląda to naprawdę fajnie, choć nie trwa niestety zbyt długo.

Szlak Polana Kalatówki - Kuźnice
Opisany powyżej trawers wśród wysokich, ośnieżonych drzewek.

Kawałek za tym odcinkiem, niebieski szlak rozdziela się dwa warianty. Pierwszy skręca w lewo i kieruje się pod hotel na Polanie Kalatówki, inny to miejsca omija, prowadząc wschodni skrajem polany. Dziś decyduję się na tę drugą wersję, która jest krótsza i chyba też trochę spokojniejsza.

Polana Kalatówki zimą
Przejście wschodnim krańcem Polany Kalatówki.

Minąwszy polanę idę jeszcze chwilę lasem, po czym docieram do tak zwanej Drogi św. Alberta – szerokiej szosy, łączącej Kuźnice ze wspomnianym powyżej hotelem. W okolicy skrzyżowania jest także odejście krótkiego, żółtego szlaku, którym można się dostać pod Klasztor Albertynów.

Dalszy odcinek nie sprawia już żadnych trudności. Droga prowadzi lekko w dół, po pewnym czasie łącząc się z zielonym szlakiem, ciągnącym się tutaj z Kasprowego Wierchu. Ostatnie parę minut to marsz w stronę centrum Kuźnic, w otoczeniu coraz liczniejszej zabudowy pełnej różnych restauracji, sklepów i wypożyczalni.

Kuźnice, niebieski szlak
Zejście do Kuźnic po Drodze św Alberta.

W tym miejscu górska część wycieczki dobiega końca. Spod szlakowych drogowskazów udaję się na pobliski parking, gdzie czeka już parę busów, pozwalających szybko dostać się na zakopiański dworzec. Tam jeszcze tylko przesiadka na autobus do Krakowa i około 2,5-godzinny, dość nudny powrót do domu.

Kopa Kondracka zimą – podsumowanie

O ile dobrze kojarzę, to podczas tej wycieczki po raz pierwszy wchodziłem na Kopę Kondracką szlakiem od Kondrackiej Przełęczy. I szczerze mówiąc, bardzo mi się ten wariant podobał. Nie jest szczególnie trudny, za to dość ciekawy widokowo i stanowi atrakcyjną alternatywą dla podchodzenia i wracania tą najkrótszą, oznaczoną na zielono trasą.

Wejście uważam więc za bardzo udane, choć trochę szkoda mi braku pełnych widów z wierzchołka. Ale jak już pisałem wcześniej, w Tatrach zawsze jest to pewnego rodzaju czynnik losowy. Może przy kolejnej wizycie będzie lepiej.

Tu jeszcze mapka z zaznaczoną trasą przejścia i jej profilem wysokościowym (choć uwaga, rzeczywisty, opisany w tym tekście wariant nieco różnił się od tego standardowego, „letniego” przebiegu).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.